تعطیل شد

سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هشت با تمام سختی ها ، بدی ها ، نابرابری ها و محدودیت ها در آخرین ماه پاییزی   به یاد آن حرف خردمندانه ی آن یار و سرور فرزانه و با چشمی پر اشک و فکری خسته و در انتظار فرصتی دوباره هر چند کوچک به اندازه ی گلوگاه پرنده ای ، به امید روزهایی که جای عمل، مرد عمل باشیم و تقدیر و تشکر از تمامی دوستان دور و نزدیک ، یاران و هم قطاران همیشگی ، پایان راه و کار این وبلاگ و تفکرات نویسنده آنرا اعلام می کنم :

در این دنیا اگر سودی است با درویش خرسند است

خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

 و دردسرهایی هم برای او به همراه آورده است .یکی از مهم ترین بلاهایی که بر سر انسان معاصر

 آمده دور شدن از زندگی طبیعی است.گویا دیگر شنیدن آوازهای جاری در طبیعت،عطر گلها و گیاهان

وحشی،چیدن سیب و انار و گلابی از شاخه ها ،تماشای طلوع و غروب وخیلی چیزهارا باید فقط در

 رویاها و آرزوهایمان جستجو کنیم .در روزگاری که حتی لبخندها و اشک ها هم تصنعی شده

و تلویزیون ،رایانه و موبایل بین دلهای آدم ها دیوار کشیده ،چقدر دلمان برای شب نشینی ها و دید

 و بازدید ها و محبت هایی که قابل دیدن،شنیدن و حس کردن بود تنگ شده است .

افسوس که در روزگار پیتزا و ساندویچ ،سفره و جمع شدن دور سفره و دیزی و اشکنه و نان و پنیر و

سبزی ،دارد معنای خود را از دست میدهد و بیچاره فرزندان ما که از بس گرفتار رایانه شده اند ،

نمی دانند قایم باشک و الک دولک و هفت سنگ و ...چه طعمی دارد.

دیروزبه اجبار  تصمیم گرفتم پیاده و قدم زنان به محل کارم بروم .بعضی جاها عرض پیاده رو آنقدر کم بود که دو نفر به سختی میتوانستند از آن عبور کنند و اگر یک موتور سوار بی ملاحظه هم موتورش را در پیاده رو پارک کرده بود که دیگر هیچ .بعضی جاها هم آنقدر ناهموار و خطرناک بود که نزدیک بود پاهایم پیچ بخورد .عده ای از کسبه ی محترم هم بار خود را در پیاده رو خالی و سوار میکردند .گاهی ممکن بود روی بساط دست فروشان یادست و پای متکدیان قدم بگذارم وگاهی هم ... خلاصه برای رسیدن به محل کار عطای پیاده رو را به لقایش بخشیدم و درحاشیه ی خیابان شروع به قدم زدن کردم .