در دفتر من نماند یک نکته سفید                        از بس به شب و روز سیاهی کردم

سلام به همه ی دوستان گلم

میگم خیلی سخته کسی پیر باشه و بخواد ادای جوونترها رو در بیاره .چون امشب شب تولد منه تصمیم گرفتم آپ کنم و اونو به همه ی دوستان جوونترم تقدیم کنم .خدایا چقدر ثقیل است که انسان موقعی به خودش بیاید که جوانی اش را از دست داده باشد و در حسرت روز ها و سالهای از دست رفته باقی مانده باشد سخت است که گام های مرگ را در نزدیکی خود ببینی و توشه ای برای آخرت فراهم نکرده باشی .ای پروردگار پرنده و انسان ! ایکاش همیشه در حیاط کودکی ها می ماندم.ایکاش باز هم میتوانستم صدای ترا نقاشی کنم و روی رودها غلت بزنم .ایکاش مداد های رنگیم با من قهر نمیکردند و طعم شکلات را فراموش نمیکردم .

ای آفریدگار فردا و فریاد :

سر انگشتانم که پر از ترانه و ابرند را بگیر ! مگذار در میدانچه ءنادانی ها غبار شوم .مگذار تند بادهای پی در پی شاخه های امیدم را بشکنند و سیلابه های گناه ریشه های زخمی ام را از باغچه ءبی بدیل کرامت تو جداکنند .

((خدایا اگر اجازه بدهی از دانه های باران سینه ریزی میسازم برای دختر لطف تو وشعرهایم را زیر درخت یاد تو میکارم.))

امشب شب تولد منست .روزگاری فکر میکردم که هیچگاه بزرگ نخواهم شد و همیشه کودکی بازیگوش باقی خواهم ماند اما عمر همانند تند بادی گذشت و مرا از کودکی به نوجوانی و از نوجوانی به جوانی رساند .دیری نخواهد گذشت که منهم به جرگهءسالمندان پیوسته و باید کوله بارم را برای سفر به راهی که هیچ بازگشتی بر آن نیست آماده کنم .همیشه پیش خودم نوزده ساله ها بچه و بیست ساله ها جوان به حساب می آوردم .وای برمن که در عرض یکشب باید پشت پا بزنم بر هرچه یادگار و خواسته های دوران کودکی است و قدم به راه پر از دروغ و ریای بزرگان بگذارم .یادمه وقتی به من میگفتند بیست و اندی سال قبل فکر میکردم که زمان انقلاب کبیر فرانسه یا آغاز جنگ جهانی دوم را می گویند .

اما اکنون میفهمم که بیست سال پیش چندان هم دور نیست . زمانی که مادری بر تخت بیمارستان  از درد زایمان فارغ گشت و کودکی پا به عرصه ی گیتی نهاد که هنوز هم بزرگ نشده است .چه سخت است که انسان ببیند بزرگ شده و دارد از امتیازات بچگی سو ء استفاده میکند.

چقدر ثقیل است که انسان هنوز با دنیای کودکی وداع نکرده پا به دنیای بزرگان بگذارد در حالی که هنوز بازی با گربه ها را دوست دارد و از کلاه قرمزی هم خوشش می آید . در حالی  وارد سال های میانی زندگیم میشوم که هنوز از زندگی هیچ نفهمیده ام و تمامی آنرا به بطالت گذرانده ام .

خدایا کمکم کن باقی عمر هرچند کوتاه را برای جامعه و خانواده ام مفید باشم وپشت پا بر هرچه خواسته های دروغین و رفاقت های مالی و دلسوزی های بی مورد بزنم تا شاید بتوانم زندگیم را برای خودم آغاز کنم و خط قرمزی بر تمامی هوس های کودکانه بکشم .

چرا که میخواهم از زندگیم بهترین بهره را ببرم .خدایا کمکم کن و توکل به تو...

حیف از آن عمری که تباهش کردم                     به ثوابی نزدم صرف گناهش کردم

دفتر من همه پر بود از اوراق سفید                    با خطوط هوس خویش سیاهش کردم .